Stotteren is gemakkelijk te verhelpen


Stotteren lijkt op het eerste gezicht een eerder banaal en onschuldig probleem, maar wie ermee geconfronteerd wordt weet beter. Bijna tweehonderduizend langenoten stotteren, en in Europa loopt dit aantal op tot maar liefst vier miljoen. Stotteraars komen moeilijk, en in extreme gevallen zelfs niet uit hun woorden. Stotteraars vermijden daarom zoveel mogelijk oogcontact en situaties waarbij ze veel moeten praten. Vooral hun sociale contacten lijden daar onder.
Wat zijn de oorzaken van stotteren? Kun je er zelf iets aan doen om de gevolgen van stotteren zoveel mogelijk te beperken, en hoe is deze aandoening te behandelen?



Wetenschappers spenderen heel wat tijd om de oorzaken stotteren te achterhalen. Er werd daarbij steeds van uitgegaan dat stotteren het gevolg was van een ernstige spraakstoornis. Recente onderzoeken spreken dat nu tegen. Stotteren wordt wél veroorzaakt door een slechte coördinatie in je spraakproces. Wellicht betekent dit een definitieve doorbraak in de behandeling van stotteren. Een tijdige en aangepaste behandeling zal het leed van vele stotteraars kan verzachten.

Proces van timing en coördinatie


De gevolgen van stotteren zijn overbekend. Stotteraars vallen steeds in herhaling. Ze herhalen woorden, verlengen letters en/of woorden en lopen meestal vast tijdens een gesprek. Dé oorzaak van stotteren bestaat niet, zr zijn  ze meerdere. Erfelijkheid speelt een belangrijke rol. Stotteren is géén gevolg van een of ander spraakgebrek, zoals dat tot hiertoe steeds ten onrechte werd aangenomen. Spreken is een coördinatie tussen je ademhaling en ontelbare spiertjes. Bij stotteraars werd nu een stoornis vastgesteld in de timing én de coördinatie van je spraakproces.


Juiste manier van in- en uitademen


De oorzaken van stotteren zijn echter veel complexer. Stotteren heeft ook veel te maken met de manier van in- en uitademen. Bij stotteraars verloopt vooral het uitademen minder vlot.Dat verloopt meestal erg gespannen, of geraakt geblokkeerd met stotteren als gevolg. Tot hiertoe werd altijd gesteld dat stotteren niets te maken had met een verkeerde ademhalingstechniek. Dat stotteren het gevolg zou zijn van angst en stress, wordt zo definitief uit de wereld geholpen.


Sociale fobie


Als dit allemaal niet de échte oorzaken zijn van stotteren, wat dan wél? Volgens spraakdeskundigen is stotteren nog min nog meer een sociale fobie. Is het inderdaad niet opmerkelijk dat de grootste stotteraars probleemloos kunnen zingen, en kunnen spreken met zowel kleuters als tegen dieren? Vanaf het ogenblik dat er pubers of volwassenen in hun buurt zijn, hervallen ze onmiddellijk in hun oude gewoonten. Daaruit besluiten wetenschappers dat er bij stotteren geen sprake is van een spraakprobleem.


Logopedie biedt geen oplossing



De meerderheid der stotteraars worden nog altijd naar de logopedist gestuurd om de juiste ademhalingstechnieken  aan te leren. Volgens wetenschappers lost dat niets op, wel integendeel. Stotteraars en steeds meer en meer kinderen leren zo op een onnatuurlijke manier praten. Ze leren daarbij ademen via hun middenrif. Verwonderlijk genoeg slagen ze er op deze manier wél in volzinnen uit te spreken zonder te stotteren. Deze ademhalingstechniek is echter niet lang vol te houden, zodat het ook geen enkele zin heeft om de middenrifademhaling aan te leren.
In plaats van te verbeteren, zorgt deze spraaktherapie voor het verslechteren van het probleem. Men legt daarbij teveel de nadruk op het probleem en niet op de oorzaken, en dat vormt nu juist de basis van iedere sociale fobie.



Programmeerfout gemakkelijk te herstellen


Volgens de resultaten van recente onderzoeken is stotteren het gevolg van een coördinatie- of programmeerfout. Deze is gemakkelijk te verhelpen door de lichaamstaal van stotteraars te synchronizeren met hun stem. Stotteraars zullen ze oogcontact zoeken met hun gesprekspartner(s). Dat zal de sociale wegwerken en vele stotteraars van hun probleem verlossen. Stotteraars moeten een aangepaste motoriek aangeleren die hun spraak extra ondersteunt en spierspanning wegneemt.


Volledig herstel mogelijk

Er is dus eindelijk hoop voor stotteraars. In de eerste plaats voor jongeren, maar ook volwassenen hebben bij deze nieuwe inzichten hun voordeel en kunnen hun stotteren minstens onder controle krijgen.  Men hoopt in de toekomst minstens de helft der stotteraars van hun problemen definitief te kunnen verlossen. Lichte gevallen kunnen met het inschakelen van een therapeut vlug herstellen, terwijl anderen op een meer langdurige revalidatie zijn aangewezen.

Reacties